پذيرش ايمان گاهي بسيار دشوار است چرا كه مسائلي را در بردارد كه با معيارهاي ذهني،منطقي،روحي يا حتي اخلاقي فرد ،در برخي موارد دچار ناهمگوني ميشوند.اين دشواري پذيرش ايمان است كه به سبب عدم هماهنگي با اصولي كه عقل آنها را به نوعي پذيرفته است ايجاد ميشود .اما پذيرش ايمان غير از دشواري، سختي ديگري نيز با خود دارد كه نميدانم چه نامي بر آن بگذارم.و آن حالتي است كه نه عقل بر اساس اصول منطقي، بلكه دل با توجه به معيارهايي كه گاه بسيار هم پيچيده و از ديدگان پنهان اند ياراي پذيرش ايمان يا بخشها و لايه ها و پيامدهايي از آن را ندارد.واين به مراتب از نپذيرفتن ايمان توسط عقل آزاردهنده تر و مشكل سازتر است و فشار بيشتري را وارد مي آورد چرا كه دروني تر و گاهي شايد حتي عميقتر است.بخشي از اين فشار و مشكل هم شايد معلول اين حقيقت است كه انواع ايماني كه بايد با دل پذيرفت اگر نگوييم تماما،دستكم عموما نوعي اجبار و غير ارادي بودن را در ذات خود دارند.يعني شما مجبوريد اينگونه امور را لاجرم دير يا زود،كند يا سريع بپذيريد و هيچ انتخاب مشخص ديگري هم نداريد.و اين است كه تلخي هايي كه بايد با دل پذيرفت بيشتر انسان را در خود ميفشارند.چراكه از يك طرف تلخيشان به كام دل بينهايت آزاردهنده است و از طرفي نپذيرفتن (و براي برخي عدم توانايي پذيرش) اين تلخي شرايطي را فراهم مي آورد كه زندگي فرد را به مجازاتي سخت و سنگين با اعمال شاقه مبدل ميسازد.

...و حالا در نظر آوريد حال كسي را كه مدتهاست لخت و عور در سوز سرماي زمستان ايستاده است و تمام اعضا و جوارح و روح و روانش منجمد شده است اما دلش ياراي پذيرش اين فصل سرد و حتي آغازش را هم ندارد...