یک ضرب المثل قدیم چینی می گوید: بعضی ها دست به هرچه بزنند طلا می شود. بعضی های دیگر هم قدم در راهی بگذارند همه چیزش به هم می ریزد و هر ناممکن مزخرفی در آن ممکن می شود. البته نه به این خاطر که آن ها مزخرف و بیخودند بلکه اتفاقا از آن جهت که آن ها زیادی قانونمند و دقیق و اصولی و با خودند. و سعی می کنند بر پایه ی دانشی که آموخته اند و مواردی که از تاریخ بشریت خوانده اند تصمیم بگیرند و حرکت کنند. و احیانا اگر دستشان رفت حق دیگران را هم پاس بدارند و از رحمت و مودت این قبیل امور حرف بزنند و حقوق و آزادی دیگران را محترم بشمارند.

با توجه به این حقیقت که دیگر قابل کتمان نیست پیشنهاد می شود خیرخواهان درست اندیش تا دیر نشده و همه مان به عذاب و قهر الهی گرفتار نشده ایم و تا تمام سنن الهی منسوخ نشده اند، دست از فعالیت سیاسی اجتماعی و همچنین غم خلق و ایمان خلق خوردن بردارند که آنطور که پیداست همه ی آنچه می گذرد جز در راستای کم نمودن روی آن پررو های همیشه امیدوار نیست. اینجانب به عنوان یک علاقه مند ناچیز برخی از این آدم های مزاحم ِ بی مصرف ِ سنگ راه، از هم اکنون عدم توجه خود به امور بالا را اعلام می دارم و به انتظار همراهی دوستان ترمز دستی را بالا می کشم و ماشین خاموشم را در گوشه ی جاده در دنده دو می گذارم.